Ahşabı yalnızca şekillendirilecek bir malzeme olarak görmüyorum; onu yaşayan bir tanık olarak kabul ediyorum.

​

Her ağaç zamanın izlerini taşır: büyüme yılları, direnilmiş fırtınalar, kaybedilen dallar, iyileşmiş yaralar ve yüzeyinin altında korunan sessizlikler... Bir heykele dönüşmeden önce, zaten kendine ait bir hayat yaşamıştır.

​

Benim sürecim dinlemekle başlar.

​

Ahşaba dışarıdan bir form dayatmaktansa; onun damarlarında, çatlaklarında ve doğal gerilimlerinde zaten var olan formu ararım. Her yapıt, malzemenin hafızası ile benim algım arasında bir diyalogdur.

​

Pratiğime yön veren temalar—hafıza, sessizlik, dönüşüm, eşikler, kayıp, umut ve vicdan—soyut kavramlar değildir; her insan ömrünün taşıdığı somut deneyimlerdir. Ahşap, bu görünmez deneyimlerin fiziksel bir form kazandığı bir aracı haline gelir.

​

Sanatın cevaplar sunmaması gerektiğine inanıyorum.

 

Sanat, soruların var olabileceği bir alan yaratmalıdır; izleyicinin kendi anılarını getirdiği, kendi sessizlikleriyle yüzleştiği ve yalnızca kendilerine ait anlamlar keşfettiği bir alan...

​

Heykellerim doğanın birer taklidi değildir.

​

Onlar doğa ve insan arasında birer söyleşidir; zamanın izlerini bıraktığı, hafızanın görünür kılındığı ve her yüzeyin kelimelerin tek başına anlatamayacağı hikayeler fısıldadığı bir söyleşi.